Nieuwe escalatie Kashmir conflict

Urgent Appeal to prevent nuclear war

Een belangrijke rol van deze vredesbeweging die zich mede inzet voor een kernwapenvrije wereld werd recent bekend gemaakt.
Voorzitter Peter Buijs nam namelijk het initiatief door het benaderen van Sergey Batsanov, – Ruslands onderhandelaar over diverse (nucleaireontwapeningsverdragen – om gesprekken over een kernwapenvrije wereld tussen Putin en Biden vlot te trekken bij hun volgende ontmoeting
In een persbericht werd dit goede nieuws op 8 juni bekend gemaakt.
Het Humanistisch Vredesberaad heeft Peter Buijs gecomplimenteerd. zie ook NVMP.ORG

We look forward with great optimism to your meeting in person as the leaders of the most powerful nuclear weapon states. We hope that your summit on June 16 in Geneva will help to rebuild mutual respect and cooperation between the United States and the Russian Federation.

Since the Soviet-U.S. alliance defeated fascism in 1945, courageous Russian and American leaders have several times channeled the courage to work together to put an end to the greatest risk facing humanity: a nuclear apocalypse, intended or unintended, that could end life on our planet.

In their cooperation to create the 1968 Nonproliferation Treaty, your predecessors limited the spread of the most dangerous weapons ever invented and committed to their ultimate elimination. Successive bilateral treaties have reduced their number by more than 85%. And you, President Putin and President Biden, have shown the same determination by extending New START, the most significant remaining bilateral arms control treaty.

We appeal to you to show the same courage and sense of urgency again when you meet in Geneva. Specifically, we urge you to:

  • Reaffirm the joint statement of Mikhail Gorbachev and Ronald Reagan: “A nuclear war cannot be won and must never be fought.”
  • Commit to a bilateral strategic dialogue that is regular, frequent, comprehensive and result oriented leading to further reduction of the nuclear risk hanging over the world and to the re-discovery of the road to a world free of nuclear weapons.

Your responsibility extends far beyond your two great nations. The eyes of the world will be upon you, and we look forward to your success.

Sincerely,

Peter Buijs, MD, Chair, International Physicians for the Prevention of Nuclear War, Netherlands  and initiator of the appeal.

STOP DE WAPENIMPORT UIT ISRAËL

Teken de petitie van ”Niet in mijn naam”
Nederland heeft de afgelopen jaren voor honderden miljoenen materieel ingekocht bij de grootste wapenfabrikant uit Israël: Elbit Systems. Recente contracten zijn samen zeker €145 miljoen. Het bedrijf biedt haar technologie en wapens aan als ‘field tested’ en ‘combat proven’, wat niet minder betekent dan dat het is ingezet bij het plegen van oorlogsmisdaden en schenden van mensenrechten. Verschillende internationale mensenrechtenorganisaties wijzen op deze schendingen van mensenrechten van Palestijnen door Israël.

De nieuwe bombardementen op Gaza bewijzen dat internationale druk nú nodig is om een einde te maken aan deze mensonterende situatie. Hoewel Israël zelf ook een gigantische hoeveelheid geld investeert in wapens, is de wapenindustrie pas winstgevend wanneer het ook internationaal genoeg orders trekt.

In veel andere landen komt de discussie over het annuleren van contracten met Israël op gang. Hoog tijd om hier in Nederland ook mee te starten. Wij vinden het onacceptabel dat Nederland de misdaden op Palestijnen sponsort en roepen daarom de regering op haar orders bij Elbit Systems te annuleren en alle wapenhandel met Israël stop te zetten.

Teken de petitie op https://www.nietinmijnnaam.nl/

Oproep Israëlisch – Palestijns Conflict

Sinds 1948 gedongen verhuizingen in Israël

Dit artikel bestaat uit tekst, die zijn ontleend uit het artikel van Nina Jurna; NRC van 14 mei 2021

Ieder jaar herdenken ze op 15 mei de verwoesting van meer dan vijfhonderd Palestijnse dorpen, naar schatting 14.000 doden en de verdrijving van zo’n 750.000 oorspronkelijke inwoners van Palestina.

De biologische vader van NRC-journalist Nina Jurna, zo wees een dna-test uit, is een Palestijn uit Jaffa. Jurna kreeg er een hele familie bij, die ze opzocht in 2019. In deze week van geweld haalt ze herinneringen op – van de Nakba van 15 mei ’48 tot de wanhoop nu.

Een dna-test gaf de definitieve zekerheid over mijn biologische vader: met de komst van Samir El Hreish en een hele Palestijnse familie in mijn leven, werd mijn familiesamenstelling ingewikkelder. Maar ik voelde me ook een completer mens en dat zou ik tijdens onze reis, met Luna, in de zomer van 2019 nog sterker ervaren.
„Als ik deze route neem, ontwijk ik de checkpoints’’ zegt Luna, en ze bestuurt behendig het grijze passagiersbusje. We zijn na een lange vliegreis aangekomen op de luchthaven van Tel Aviv en ze is de enige van de familie die ons daar kan ophalen omdat de rest op de bezette Westelijke Jordaanoever woont en niet naar Israël mag. Tenzij ze een speciale reisvergunning hebben.

Luna is getrouwd met een Palestijnse ondernemer, ze woont in Jeruzalem en heeft een zogeheten ‘Jeruzalem ID’: een speciale verblijfsvergunning waardoor ze door heel Israël en de Westbank kan reizen. In het dagelijks leven betekent het dat ze de meeste bewegingsvrijheid heeft van alle familieleden.
„Toen ik (Samir) klein was, bracht mijn moeder ons hier naar toe en dan wees ze naar de lichtjes’’, zegt Samir als we op een avond onder een heldere sterrenhemel staan aan de rand van Ramallah. Hij tuurt zwijgend de verte in. „Daar ligt Jaffa. ‘Daar komen we vandaan, en ooit gaan we weer terug’, zei ze dan.” Jaffa is nu een klein havenstadje bij het hippe Tel Aviv. Maar toen Samir er in 1946 werd geboren, was Jaffa een belangrijke handelsstad in het historische Palestina. Een bruisende en culturele stad aan de Middellandse Zee waar alle grote kranten uit die tijd waren gevestigd. Hier woonde van generatie op generatie de juweliersfamilie El Hreish, uit een oud christelijk geslacht. „We waren een vooraanstaande familie in Jaffa, met een eigen wijk die onze naam droeg: ‘Saknet El Hreish’, buurtschap El Hreish’’, vertelt Samir. Op de computer laat hij een oude, gedigitaliseerde stadskaart zien waar de wijk op staat, van voor 1948. Grenzend aan Saknet El Hreish lag de Armeense begraafplaats.

Een schilderij in het souterrain van het Dar Zahran museum in Ramallah raakt me. Het toont de gebeurtenissen van 15 mei, 1948, wanneer ten tijde van stichting van de staat Israël de Arabisch-Israëlische oorlog tot een climax komt. De stad Jaffa wordt als laatste ingenomen door zionistische milities. „Zo zal het ongeveer geweest zijn’’, zegt Samir. Samen met Suzanne tuurt hij naar de hulpeloze mensen op het kunstwerk die door de golven de Middellandse Zee in rennen.
De Palestijnen noemen het de Nakba, de ramp of catastrofe. Ieder jaar herdenken ze op 15 mei de verwoesting van meer dan vijfhonderd Palestijnse dorpen, naar schatting 14.000 doden en de verdrijving van zo’n 750.000 oorspronkelijke inwoners van Palestina. Samir en zijn familie werden ook verjaagd uit Jaffa. Als eerste vluchtte zijn vader met drie kleine kinderen – Samir was 2 jaar oud. Uiteindelijk zal uit Jaffa meer dan 90 procent van de ruim honderdduizend niet-Joodse inwoners wegvluchten.

Het fundament van de vrijheid

Uit het artikel Daan Roovers, Denker des Vaderlands t.b.v. de Jaar thema tekst van het Comité 4 en 5 mei.

Wat betekent dat onderscheid voor ons leven nu, 76 jaar na de bevrijding? Nu we voor het eerst weer worden geconfronteerd met een grootschalige vrijheidsbeperking valt op dat op dit moment vooral onze bewegingsvrijheid onder druk staat. Er zijn (van bovenaf opgelegde) beperkingen aan ontmoetingen, reizen en de momenten waarop we naar buiten kunnen gaan. Dat is een drastische en zeer gevoelige inperking van onze gebruikelijke manier van leven. Deze crisis doet een sterk beroep op ons uithoudingsvermogen. De vrijheid die we als Nederlanders het sterkst verbinden met de Nederlandse cultuur, tevens een van de kroonjuwelen van de negatieve vrijheid, is echter ongedeerd: de vrijheid van meningsuiting. We kunnen vrijelijk informatie en opvattingen uitwisselen, elkaar en het beleid bekritiseren, nieuwe perspectieven aandragen. We hebben daartoe zelfs meer ruimte en mogelijkheden dan ooit, en we hoeven er de deur niet voor uit.

Zo lang deze vrijheid van spreken en denken gepaard gaat met de principiële gelijkheid van alle burgers blijft het fundament van de vrije samenleving overeind. Dat is het cruciale verschil tussen deze crisis en een bezetting, en zet direct elke vergelijking in perspectief. De huidige beperkingen zijn pijnlijk, maar een vrije samenleving garandeert dat deze proportioneel en tijdelijk zijn, en dat dit een uitzonderingstoestand is. De steunpilaren van de vrije samenleving, waaronder de onafhankelijke rechtspraak en principiële gelijkheid, staan fier overeind.
Vrijheid – we wisten het al, maar het is het afgelopen jaar opnieuw duidelijk geworden – is maar beperkt maakbaar. Het is kwetsbaar. Een virus kan zomaar, tenminste een jaar lang, roet in het eten gooien. En alles wat we dan inleveren moeten we stap voor stap weer terugveroveren en opnieuw opbouwen. Het fundament van de vrije samenleving is gelukkig robuust, en lijkt onaangetast. Dat is wat we ieder jaar vieren, en wat we elke dag opnieuw dienen te beschermen en te versterken.

Brood oorlog

Brood is wapen in de Syrische strijd.

Na tien jaar oorlog in Syrië is de voedselsituatie nijpend. Qamishli, graanschuur van het land, is in de greep van een heuse broodoorlog. Na een Koerdische bakkerscoup sloeg president Assad hard terug. ‘Met brood zetten ze mensen tegen ons op.’ Uit het artikel van ANA VAN ES, De Volkskrant van 07/04-2021.

Syrië, waar deze maand precies tien jaar geleden de opstand begon tegen president Bashar al Assad, is in de greep van een broodcrisis. Brood is de hoeksteen van elke Syrische maaltijd. Van oudsher wordt brood door de overheid gesubsidieerd. Brood van de staatsbakkerij, vers gebakken, bijna gratis, is de worst die de familie Assad – eerst vader Hafez, nu zoon Bashar – al een halve eeuw elke dag uitdeelt aan de bevolking.
Voor veel inwoners is voedsel onbetaalbaar geworden. Onlangs luidde het Wereldvoedselprogramma van de VN de noodklok. Bijna 60 procent van de Syrische bevolking – 12 miljoen inwoners – heeft te weinig te eten. Sinds 2011 was de situatie nog niet zo zorgelijk. De rijen voor de staatsbakkerijen worden langer, het rantsoen kariger.

De broodcrisis wordt Assad zwaar aangerekend. Zijn politieke entourage haalt de schouders op over het doodmartelen van gevangenen of veronderstelde aanvallen met chemische wapens. Maar brood is een ‘rode lijn’. De eindeloze rijen bij staatsbakkerijen zijn een mikpunt van woede en spot, zelfs onder aanhangers van zijn regime.
Tot voor kort ging deze ellende voorbij aan Qamishli, een kleine provinciestad aan de Turkse grens, midden tussen de graanvelden. Tweederde van de graanopbrengst in Syrië komt uit de omliggende regio. Maar waar brood schaars is, wordt brood politiek. Zo raakte Qamishli in de greep van een broodoorlog.
Gewapende vrede
Niet alleen president Assad heeft het in Qamishli voor het zeggen. Hij deelt zijn macht met het Koerdische bestuur dat grote delen van Noordoost-Syrië controleert. Tussen Assad en de Koerden heerst meestal een gewapende vrede. Tot begin februari bakten ambtenaren van beide gezindten zelfs elke dag samen brood. Assad leverde het graan. De Koerden deden de distributie. Omdat beide machthebbers samenwerkten, leed niemand honger.

De Koerden in Syrië worden bewapend door de Verenigde Staten. Ze voelen zich gesterkt door het aantreden van president Biden. Ze verwachten dat hij niet zomaar Amerikaanse troepen zal terugtrekken uit Syrië, in tegenstelling tot diens voorganger Trump. Meer dan vroeger durven de Koerden een vuist te maken tegen Assad.
n januari ontstond onvrede over de behandeling van Koerden in Aleppo, een stad diep in regeringsgebied. Het bleek de lont in het kruitvat. Koerdische strijders barricadeerden de wijken in Qamishli die onder controle staan van Assad. ‘Oog om oog’, zegt Ilham Ahmed, de president van het Koerdische bestuur. ‘Wij zeiden: geen diesel en geen brood meer die wijken in.’
Bakkerscoup:
De broodblokkade was een feit. Toen de gemoederen in Aleppo waren bedaard en de blokkade werd opgeheven, begon de bakkerscoup. De Koerden kaapten de drie graanmolens en dertien regionale bakkerijen in Noordoost-Syrië die ze eerder runden met de regering van Assad. ‘Nu zijn die allemaal van ons’, zegt Mahmoud Mohammed, bij de Koerden verantwoordelijk voor bakkerijen en molens.

Natuurlijk sloeg Assad terug. Hij halveerde de graantoevoer naar de Koerdische bakkerijen. Reserveonderdelen? Helaas. Die komen uit een werkplaats van de regering. Koerden zijn daar niet langer welkom. De buitgemaakte bakkerijen in Noordoost-Syrië draaien hooguit nog op halve kracht. In Qamishli moest een Koerdische bakker zelfs sluiten.

Lees het hele artikel van Ana van Es

Oeigoerse genocide

Vijftig experts concluderen dat China alle artikelen van het Genocideverdrag van de Verenigde Naties schendt met de behandeling van de Oeigoeren. Maar hun slachtofferschap is vaker erkend. Gaat dit de Oeigoerse zaak verder helpen?
Uit de Volkskrant van 10/03-2021 MARIJE VLASKAMP

1 Waarom zeggen de experts dat er sprake van genocide?
Omdat de Chinese regering speciaal beleid voert, gericht op een specifieke groep, in dit geval de Oeigoeren en andere moslims. China vormt die moslims met politieke heropvoeding om tot gehoorzame staatsburgers, maar dat gaat volgens internationale experts met zo veel dwang gepaard dat het Oeigoerse volk bewust en doelmatig wordt vernietigd.

Oeigoeren getuigen van gruwelijke omstandigheden in de ‘trainingskampen’, compleet met politieke hersenspoeling, martelingen en verkrachtingen. Buiten het kamp dringt de staat zo diep door in het persoonlijk leven dat het effect van het Chinese assimilatiebeleid volgens de internationale genocide-experts dezelfde impact heeft als massamoord. Dit doet de Chinese overheid bijvoorbeeld door strenge handhaving van geboortebeperkingswetgeving onder Oeigoeren – lees: gedwongen sterilisatie en abortus – en spreiding van de Oeigoerse bevolking door middel van programma’s voor gedwongen tewerkstelling.

2 Staat hiermee onomstotelijk vast dat China volkerenmoord pleegt?
Niet bepaald, maar de conclusie van de experts is belangrijk in de juridische haarkloverij over het feit of de Oeigoeren nu slachtoffer zijn van genocide of misdrijven tegen de menselijkheid – een minder zwaar, maar nog altijd verschrikkelijk predicaat.
In de strijd om het juiste etiket leggen de deskundigen in het door de Amerikaanse denktank Newlines Institute for Strategy and Policy gepubliceerde rapport alle beschuldigingen tegen China langs de meetlat van de officiële genocidedefinitie van de Verenigde Naties. Dat was nog niet eerder zo uitgebreid gedaan door zo’n groot gezelschap uiteenlopende deskundigen.
Geef dit aanleiding om de Olympische Winterspelen in China te boycotten? Lees het hele artikel

Politieke partijen en kernwapens

Kieswijzer kernwapens

Uit de stemwijzer van het ‘Balieberaad van 21/01-2021

Voor een actieve, urgente Nederlandse inzet voor een kernwapenvrije wereld.

De campagne gaat nu amper over het buitenland en internationale veiligheid, laat staan over kernwapens, terwijl deskundigen waarschuwen dat het risico op een allesvernietigende nuclair conflict groter is dan ooit, bedoeld of onbedoeld. Dit gevaar moet dan ook zo snel mogelijk bedwongen worden, in ons aller belang. Ons land kan daaran wezenlijk bijdrage.

Daarom hebben onderstaande organisaties, samenwerkend in het ‘Balieberaad voor een kernwapenvrije werel’ de verkiezingsprogramma’s van de belangrijke politieke partijen doorgelicht.

Daaruit blijkt dat veel partijen cruciale punten noemen, die het Balieberaad hen het vorig jaar warm had aanbevolen om de Nederlandse inzet voor een kernwapenvrije wereld te intenviseren, al laten sommigen het lelijk afweten. Hieronder ziet u in één oogopslag welke partijen uw stem verdienen, als het erom gaat van die kernwapens af te komen.

Deze partijen krijgen van ons groen licht:
SP, Partij voor de Dieren, D66 en PvdA.
Zie de stemwijzer van het Balieberaad

Wij keken naar recent stemgedrag en de verkiezingsprogramma’s, waarvan de citaten in de stemwijzer staan.
Christen Unie BIJ1 Denk GroenLinks
Zie de stemwijzer van het Balieberaad

Tegen een eigen Nederlandse rol in het terugdringen van de kernbewapening:
SGP VVD
Zie de stemwijzer van het Balieberaad

De onderstaande partijen vinden wel dat ze jouw stem verdienen, maar vinden kennelijk kernwapens onvoldoende belangrijk voor hun verkiezingsprogramma….
50plus, PVV CDA FD JA21 Volt
Zie de stemwijzer van het Balieberaad

Verdronken migranten

De verdronken migranten liggen anoniem in het dorre landschap

Migratieroute — Reportage: collectief trauma

In het Tunesische stadje Zarzis, vlak bij Libië, zijn de laatste jaren honderden lichamen van migranten aangespoeld. Chamseddine Marzoug verzorgt de naamloze doden op een macabere begraafplaats – en maakt zich kwaad over de rol van Europa.
CARLIJNE VOS De Volkskrant 17/02-2021.

De aarden grafheuveltjes vallen nauwelijks op in het door struiken en onkruid omsloten weiland, maar op elke heuvel blijkt een steen of scherf te liggen met een nummer erop. De enige herkenning voor het geval familie ooit naar hun verloren zonen of dochters komt zoeken. Tot die tijd zorgt Chamseddine Marzoug voor wat ‘liefde en waardigheid’ voor de doden, vertelt hij als hij met een waterfles de armetierige bloemen bewatert die hij op sommige van de anonieme graven heeft geplant.
Ruim vierhonderd verdronken migranten liggen begraven in het dorre landschap buiten het Tunesische Zarzis, een stoffig stadje vlak aan de grens met Libië. Langs de weg staan tientallen stalletjes met jerrycans goedkope benzine en diesel uit Libië – voor smokkelaars gelden de coronareisbeperkingen blijkbaar niet. Hier, aan de stranden van Zarzis, zijn de afgelopen jaren honderden lichamen aangespoeld van migranten die in buurland Libië op een wankel bootje zijn gestapt met bestemming Europa. De zeestroming bracht de lijken, maar ook vaak de rubberen bootjes met nog levende mensen in nood in de Tunesische viswateren. De vissers in Zarzis hebben er een collectief trauma aan overgehouden.

Ruim vierhonderd verdronken migranten liggen begraven in het dorre landschap buiten het Tunesische Zarzis, een stoffig stadje vlak aan de grens met Libië. Langs de weg staan tientallen stalletjes met jerrycans goedkope benzine en diesel uit Libië – voor smokkelaars gelden de coronareisbeperkingen blijkbaar niet. .

Marzoug, een gepensioneerde visser, heeft zelf talloze levenloze lichamen gevonden voordat hij in 2011 bij de gemeente een stuk grond wist los te peuteren om ze een waardig graf te geven. Sindsdien verzorgt hij de anonieme doden op zijn macabere begraafplaats alsof het zijn eigen verloren kinderen zijn – zijn twee zoons zijn ook zo naar Italië vertrokken.

‘Ergens hebben zij familie die om ze rouwt, maar zij kunnen hier niet zijn’, mijmert hij boven het graf van Rose Marie, de 28-jarige Nigeriaanse die als enige een naam heeft omdat haar man de scheepsramp wel kon navertellen.

Lees het hele artikel