Niger veilig?

In ‘veilig’ Niger komt de dreiging van alle kanten
Uit het artikel van Carlijne Vos  De Volkskrant 2 mei 2019

Als laatste veilige land in de regio is Niger het centrum van de internationale strijd tegen terreur geworden. Toch slaat het geweld uit buurland Mali – waar Nederland zijn deelname aan de VN-missie heeft beëindigd – over. ‘Waar zijn die Amerikaanse drones als gewapende jongens op motoren ons dorp aanvallen?

Wie de terroristen zijn weten de dorpelingen ook niet. ‘Zes mannen op brommers met getrokken geweren kwamen naar ons dorp en zeiden dat we de sharia moesten invoeren. Als we dat niet deden, zouden ze de volgende dag terugkomen om ons allemaal te doden.’ Dorpshoofd Abdrazak Ahmed sjokt, in een verfomfaaid stoffig kostuum en groene tulband, wat verloren rond in het kamp dat zijn mededorpelingen aan de rand van Tillabéri hebben opgebouwd met wat zeilen, kleden en rieten matten die ze kregen van de inwoners van de stad en hulporganisaties.

Langs de hele grens van Mali, van Niger tot en met Burkina Faso, neemt het geweld rap toe tussen herders en boeren, nomadenvolkeren onderling en jihadisten. Net als in Mali, waar vorige maand nog 158 burgers omkwamen bij een gewelddadige aanslag, is onduidelijk wie achter de terreurdaden zitten. 

De situatie in Tillabéri is een tijdbom, waarschuwt Moulaye Hassane, hoogleraar Arabische studies aan de Universiteit van Niamey, en voorzitter van een programma tegen radicalisering van het Centrum van strategische studies en veiligheid. ‘Alles hangt af van het optreden van de overheid, maar die is te zwak. Om jihadisme te bestrijden moet je investeren in onderwijs en economische ontwikkeling en armoede en corruptie tegengaan. Langs de grens worden de gepantserde wagens met buitenlandse vlaggen door de dorpelingen dus met veel argwaan bekeken. ‘We weten dat Amerikaanse drones alles volgen wat hier gebeurt. Maar als gewapende jongens op motoren onze dorpen aanvallen zijn ze nergens te bekennen’, zegt burgemeester Alhamdou Issalak uit het dorpje Inatès.

Er spelen duidelijk andere belangen, klinkt het in Niger, verwijzend naar de talloze bodemschatten in de woestijn; uranium, goud, olie en andere belangrijke delfstoffen. Iedereen weet dat in Frankrijk het licht uitgaat zonder uranium uit de woestijn van Niger. ‘Wat de blanken hier ook doen, ze zijn hier in elk geval niet om ons te beschermen’, zegt de ontheemde Toeareg-burgemeester verbitterd.

Militaire interventie is niet de oplossing en kan extremisme aanwakkeren, zo weten ze ook bij Eucap na enkele sessies met de radicaliseringsprofessor Hassane. Je moet begrijpen wie de vijand is om hem te kunnen bestrijden. ‘Onrecht en sociale ongelijkheid is een sterk narratief, je hebt de jihad niet eens nodig om jongeren te laten radicaliseren’, zegt een Belgische commandant. De volgende vijand is het Westen, zegt ook hij off the record. ‘Iedereen zit hier voor zijn eigen belangen.’

Lees het hele artikel.

Soedan: Tijdperk-Bashir

Slinks en vanuit het duister trok hij alle macht naar zich toe, Koert Lindijer, 11 april 2019, NRC.

Bij de coup in 1989 speelde Omar al-Bashir nog een bijrol. Langzaam trok hij het kleed onder de voeten van zijn mentor vandaan.

De bevolking stond te juichen bij de coup van de toen nog onbekende Omar al-Bashir in 1989, want ze waren de economische misère beu. Misschien hadden de inwoners van Khartoum minder enthousiasme getoond als ze wisten wie er achter de coup zat. Want Bashir speelde slechts een bijrol, de ware nieuwe machthebber was Hassan al-Turabi, leider van de moslimfundamentalisten.

De staatsgreep van de fundamentalisten trok een dikke streep onder het verleden van Soedan. „Khartoum zal nooit meer een seculiere hoofdstad zijn”, zei Bashir vlak na zijn machtsovername.
Soedan kende altijd een gematigde islam met veel invloed van soefi-sektes, die Afrikaanse dynamiek in het geloof brachten. Daarmee toonde Soedan zijn bijzondere karakter, want het is een kruispunt tussen zwart Afrika en het Midden-Oosten en was altijd onderhevig aan invloeden uit alle windrichtingen. De mengeling van tradities in een land met 500 talen leidde tot een cultuur die noch Arabisch noch Afrikaans is. Aan die diversiteit kwam onder Bashir een einde. 
Lees het hele artikel of ga naar de NRC.

Commenteer op Israëlische verkiezingen

‘We moeten toegeven: Israël is een dictatuur’

De Israëlische premier Netanyahu heeft het hem weer geflikt: hij lijkt de enige die na de verkiezingen van dinsdag een coalitie kan vormen. Wordt Israël nu een dictatuur of blijft het een toonbeeld van democratie?
Uit de Volkrant van 11-04-2019 van WIM BOSSEMA

Haaretz
‘Als het Benjamin Netanyahu lukt met zijn omkoperij een rammelen­de, gevrijwaard-van-vervolging-coalitie te smeden na zijn marginale resultaat bij de verkiezingen van dinsdag, zullen we allen één ding ze­ker weten: Israël is een dictatuur geworden. (..)
‘Het werd duidelijker en duidelijker naarmate de campagne voortduur­de, dat iedereen die tegen hem of zijn Likud was, iedereen die zijn beleid ter discussie stelde, het ergste vierletterwoord in de Hebreeuwse taal verdiende: ‘smol’, links en dus minderwaardige Israëliërs, vijanden van het volk en de staat.

‘De verborgen tekst was duidelijk: Netanyahu zelfwas de staat gewor­den.
‘Steeds vaker zijn dictatoriale middelen Netanyahu’s favoriete wapens: met name de regelrechte leugen.’ (..)
‘Misschien wel het veelzeggendst was het optreden van de premier op en van zijn trouwste thuishonken, de slaafse pro-Netanyahu tv-talk-show van Sharon Gal en Ran Rahav.’Vraag: hoeveel termijnen zou u willen?
‘Zo veel als ik wil en zo veel als ik kan uitdienen’, antwoordde Neta­nyahu en voegde eraan toe, half schertsend, half niet: ‘Als ik het kan: nog twintig keer. Vijfentwintig keer.’

Uit Times of Israël
‘Maar uiteindelijk, na een bittere campagne waarbij hij de drie ex-staf-chefs denigrerend als ‘zwakke linksen’ neerzette (..) kwam Netanyahu in de nacht van dinsdag op woensdag toch weer als winnaar bovendrij­ven, op weg naar een vijfde regeertermijn.”Het was niet helemaal aan hem zelf te danken. Hij profiteerde van Israëls geleidelijke opschuiving naar rechts.
‘En terwijl hij zich nu opmaakt voor het samenstellen van een meer­derheidcoalitie, is de argwaan wijdverspreid dat hij zijn recente belofte om de nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever te annexeren en de belangrijke posten die hij zijn rechtse mogelijke coalitiegenoten in het vooruitzicht stelt, stilletjes zal koppelen aan de voorwaarde dat zij instemmen met wetgeving die hem zal beschermen tegen de dreigende aanklachten voor fraude, vertrouwensbreuk en in een geval omkoping. (••)
Lees het hele artikel

Trumps stille oorlog in Somalië

Van  CASPER  LUCKERHOF uit de Volkskrant van 5 april 2019
President Trump heeft het aantal luchtaanvallen in Somalië stilletjes verdrievoudigd, terwijl de Verenigde Staten de strijd tegen jihadistisch terrorisme in andere landen juist proberen te beperken. Het lijkt erop dat de VS het land willen vrijwaren van jihadisten nu er in de regio grote handelsbelangen op het spel staan. Om de Hoorn van Afrika is een geopolitieke wedloop gaande.

Volgens experts worden de VS steeds verder in een complex gewapend conflict in Somalië gezogen. Dat zei onder anderen Brittany Brown, voormalig Somalië-specialist van de Nationale Veiligheidsraad onder zowel president Obama als onder Trump, vorige maand tegen The New York Times. ‘Mensen moeten weten dat er een enorme oorlog aan de gang is. 

Het aantal luchtaanvallen tegen jihadisten in Somalië bedroeg in 2016 nog ‘maar’ 15. In 2018 is dat ruimschoots verdrievoudigd naar 47. En het lijken er dit jaar nog meer te gaan worden. In de eerste twee maan­den van 2019 zijn er volgens het Pentagon al 24 luchtaanvallen uitge­voerd, waarbij 225 militanten zijn gedood.
Lees meer

Wapenwedloop

Kernwapenbeweging

De terugtrekkingen van de Verenigde Staten en Rusland uit het INF-verdrag worden algemeen beschouwd als het einde van de kernwapenbeheersing. Het luidt een nieuwe ronde in van nucleaire competitie tussen de grootmachten voor middellange afstandsraketten. 

Trump geeft als reden voor de Amerikaanse terugtrekking uit het INF-verdrag de Russische ontwikkeling van de SSC-8 kruisraket (de 9M729). Maar deze SSC-8 lijkt in veel opzichten op de Amerikaanse Tomahawk kruisraket die ook met de Amerikaanse Aegis-systemen in Oost-Europa kunnen worden gelanceerd. Officieel zijn deze op zee gebaseerde Aegis ‘raketdefensiesystemen’ onder de regering Obama neergezet als bescherming tegen Iraanse lange afstandsraketten. Maar de Russen hebben van meet af aan terecht opgemerkt dat Aegis snel kan worden omgezet naar een ‘offensief’ systeem. Aegis Ashoreinstallaties in Polen en Roemenië vormen dus een onmiddellijke bedreiging voor Rusland. Duidelijk is dat de zorgen aan beide kanten over schendingen van het INF-verdrag legitiem zijn. Het zijn complexe vraagstukken, maar de geschillen die er zijn zouden door besprekingen moeten kunnen worden opgelost. Rusland en Duitsland hebben zich al uitgesproken voor een nieuw verdrag voor middellange afstandsraketten, waarvan ook China deel uit moet maken. Dit geeft een reële kans op kernoorlog.

Lees het hele artikel verder

Uit VredesMagazine  2019 nr 2: door  Henk van der Keur  

Een soort intifada in India

Het leger treedt op als bezettingsmacht, de bevolking komt daartegen in verzet. De toestand in het Indiase deel van Kashmir, zo treffend gefotografeerd door Cedric Gerbahaye, doet denken aan een andere slepende kwestie. Zie de Volkskrant van 13-03-2019

In Indiase ogen is de vergelijking volstrekt ongepast, maar de toe­stand in de Indiase deelstaat Jammu en Kashmir heeft wel iets weg van het conflict tussen Israël en de Palestijnen. Ook hier, in de Kashmir-vallei, is sprake van een leger dat zich gedraagt als een bezettingsmacht (en volgens een van de partijen ook een be­zettingsmacht is). Ook hier voelt de bevolking zich dagelijks vernederd door de vaak arrogant opererende militairen met hun intimiderende wapentuig en hun pantserwagens. Ook hier zien, net als in de Palestijnse gebie­den, jongeren zich daardoor ge­rechtigd tot wat je eufemistisch een kat-en-muisspel kunt noe­men: een soort intifada, waarbij het gooien van stenen wordt be­antwoord met rubberkogels en traangas.

Omgekeerd voelen ook de strijdkrachten zich gerechtvaardigd op te treden zoals ze doen. Ook Jammu en Kashmir kennen de dreiging van het islamitisch terrorisme en van extremistische bewegingen waarmee fatsoenshalve niet te praten valt. Van buitenlandse machten die er be­lang bij hebben dat de spanning tussen leger en bevolking voortduurt. Zo maken van beide zijden alle voorspellingen zichzelf telkens weer waar – een vicieuze cirkel van actie en reactie, zet en tegenzet.

Omgekeerd voelen ook de strijdkrachten zich gerechtvaardigd op te treden zoals ze doen. Ook Jammu en Kashmir kennen de dreiging van het islamitisch terrorisme en van extremistische bewegingen waarmee fatsoenshalve niet te praten valt. Van buitenlandse machten die er be­lang bij hebben dat de spanning tussen leger en bevolking voortduurt. Zo maken van beide zijden alle voorspellingen zichzelf telkens weer waar – een vicieuze cirkel van actie en reactie, zet en tegenzet.

Beide kwesties gaan terug tot het eind van de jaren veertig: bijproduc­ten van een op z’n zachtst gezegd knullige dekolonisatie. In beide ge­vallen ook zijn er rapportages over schendingen van mensenrechten. Die over Palestina en Israël trekken internationaal de meeste aandacht (laat dat maar aan de Palestijnen en hun zelfbeklag over), die over Jam­mu en Kashmir zijn het ernstigst. Hier is sprake van martelingen op grote schaal, buitengerechtelijke executies en zelfs massagraven. Niet alleen het Indiase leger is schuldig. Honderdduizenden hindoes hebben door etnische zuiveringen, aangewakkerd door moslimextremisten, de Kashmirvallei moeten verlaten.
Parallel aan dat alles bestaat rond Kashmir sinds 1947 ook nog eens een internationaal conflict: dat tussen India en Pakistan. De Indiase rege­ring ziet de Pakistanen als de voornaamste aanstichters van de onrust in de deelstaat. Dat is niet het hele verhaal, maar zonder grond is het niet.Vooral in de jaren negentig, maar ook daarna, trainde en financierde Islamabad gewapende separatistische groepen in de vallei. Enkele we­ken geleden nog vochten de buurlanden daarover een mini-luchtoor-logje uit. Daarin gaat de vergelijking gelukkig mank: de Palestijnen hebben geen luchtmacht.

Nieuwe escalatie Kashmir conflict

Uit het artikel van BEN VAN RAAIJ; de Volkskrant 27/02-2019

India voerde dinsdag een bombardement uit in Pakistan als vergelding voor een terroristische aanslag in Indiaas Kashmir. Het is een nieuwe escalatie in het conflict tussen de aartsrivalen – en kernmachten.

Dit staat vast: dinsdagochtend tegen vier uur plaatselijke tijd voerden twaalf Indiase Mirage 2000-bommenwerpers een aanval uit op een doelwit bij Balakot in de Pakistaanse provincie Khyber Pakhtunkhwa. Zo’n 80 kilometer diep in het vijandig luchtruim en op 50 kilometer van de bestandslijn in Kashmir, het betwiste gebied in de Himalaya dat India en Pakistan elk deels onder controle hebben maar in zijn geheel claimen. Over het effect van de aanval verschillen de meningen. Volgens India werd daarbij een van de grootste terroristische trainingskampen in Pakistan verwoest, met een ‘groot aantal’ of zelfs 300 doden. Volgens Pa­kistan werden de Indiase vliegtuigen direct verjaagd, waarbij ze nog net vier bommen konden laten vallen. Niet bij een ‘vermeend terroristen-kamp’, maar in onbewoond bosgebied, met daarom nul schade en nul slachtoffers.

Gelukkig hebben ook Modi en Khan geen belang bij oorlog. Als hun achterban hun stoere verhalen slikt, kunnen de gemoederen betijen. Al mag er niks misgaan: India en Pakistan blijven nucleaire mogendheden. Om die reden noemde de voormalige Amerikaanse president Bill Clinton, die in 1999 wist te voorkomen dat een eerdere Kashmir-crisis in een kernoorlog ontaardde, de ‘Line of Control’ de gevaarlijkste grens ter wereld.
Lees het hele artikel van Ben van Raaij

Meer informatie:
Wikipedia
Isgeschiedenis.nl

Keer je tegen de wapenwedloop!

Het nucleaire tijdperk dwingt ons tot het afzien van oorlog als instrument voor conflictbeslechting

Uit een artikel van EDY KORTHALS ALTES (oud diplomaat); de Volkskrant 07/02/2019.

De Adviesraad Internationale Vraagstukken (AIV) heeft een belangrijk rapport uitgebracht over het kernwapen. Dit gedegen rapport is het resultaat van een intensief overleg tussen experts op hoog niveau. Heel duidelijk komt hierin naar voren de grote zorg over de hervatting van de nucleaire wapenwedloop, door vergroting van de productie en het opzeggen van verdragen zoals het cruciale INF-verdrag.

Anders dan in het AlV-rapport wordt aanbevolen moet en kan de dynamiek van de toenemende bewapening worden doorbroken door een eenzijdige bescheiden stap. In dat verband zou de Nederlandse regering ervan moeten afzien om de nucleaire taak van de JSF, waarover binnenkort moet worden besloten, voort te zetten. Uiteraard zal het verdere proces van wapenbeheersingsoverleg tussen (de Europese) Navo (partners) en Rusland gebaseerd dienen te zijn op wederkerigheid. In dat kader zou een Russische tegenprestatie voor de eventueleterugtrekking van Amerikaanse kernwapens in Europa aan de orde kunnen worden gesteld. Die kernwapens vormen in deze tijd van grote en toenemende spanning een extra risico voor de veiligheid van Europa.De mensheid staat op een keerpunt: doorjakkeren op de thans gevolgde weg die voert naar een wereldcatastrofe, of het inslaan van een nieuwe koers gericht op ontspanning. Te weinig wordt beseft dat het nucleaire tijdperk ons dwingt tot het afzien van oorlog als instrument voor beslechting van conflicten.

Alle naties hebben thans een gemeenschappelijk belang: het voorkomen van een mondiale catastrofe. De paradox is: meer militaire uitgaven voeren niet naar meer veiligheid, doch naar een grotere onveilig­heid. Het toekomstige beleid kan niet langer gebaseerd worden op het achterhaalde ‘als je de vrede wil, bereid je dan voor op oorlog’. Voor het overleven van de mensheid is een nieuw concept nodig: ‘als je de vrede wil, moet je je daadwerkelijk voorbereiden op vrede’.

Het advies is niet alleen van belang voor de regering, maar voor alle burgers. Het kan de ogen openen voor de grootste dreiging in de ge­schiedenis van de mensheid: zelfvernietiging. Er klinkt een alarmbel die oproept tot massale bewustwording bij jong en oud. Kom in beweging! De jeugd zet zich terecht al in voor het klimaat, maar het gaat om veel meer dan de ecologische crisis. Keer je tegen de hervatting van de wapenwedloop! Zet je in voor een nieuwe weg naar een vreedzame en duurzame wereld!

Rode Kruis: Nederland, teken het VN-kernwapenverbod

Hulporganisatie start actie voor meer bewustwording rond gevolgen kernwapens

Geplaatst op: 11 februari 2019

Het Rode Kruis start vandaag met een wereldwijde bewustwordingsactie rondom de gevolgen van de inzet van kernwapens. Via sociale media deelt het Rode Kruis een campagnefilm met één centrale vraag: als hier een kernbom zou vallen, wil jij de ramp overleven, of liever niet? Als er een kernwapen ingezet zou worden, is hulpverlening na de ramp vrijwel onmogelijk en zijn de gevolgen niet te overzien. Daarom roepen het Rode Kruis en PAX de Nederlandse regering op om de rol van kernwapens te verkleinen en het VN-kernwapenverbod te ondertekenen. 

Wil je doorleven in een wereld waar vrienden en familie het misschien niet hebben overleefd, gebouwen en infrastructuur zijn weggevaagd en mensen kampen met levenslange aandoeningen door de straling? De hulporganisatie vraagt aandacht voor deze nijpende situatie. Want de inzet van kernwapens, bedoeld of onbedoeld, heeft catastrofale gevolgen voor mens, dier en milieu.

Naar het het volledige persbericht

Jemen, een nieuw Syrië?

In Jemen woedt de zwaarste door de mens veroorzaakte humanitaire crisis van het moment. En dat terwijl de legertop er aanvankelijk vanuit ging dat de strijd op enkele maanden gestreden zou zijn. Maar dat was buiten Saudi-Arabië, Iran en een hele resem andere buurlanden gerekend, legt Rudi Vranckx, onze “journalist voor de vrede” uit 2018, in een verslag voor de Belgische VRT uit.

Klik hier voor de video