Ik ga je een mooi verhaal vertellen. Het verhaal lijkt op een droevig sprookje, maar dat is het niet. Het is waargebeurd. Sadako Sasaki was een Japans meisje van twee jaar oud, toen er op 6 augustus 1945 een atoombom op haar woonplaats Hiroshima viel. Ogenschijnlijk was er met Sadako niets aan de hand. Ze groeide op als een lang, tenger en sportief meisje dat regelmatig won met hardloopwedstrijden. Toen ze twaalf jaar oud was echter, werd er bij haar leukemie geconstateerd. Leukemie is een vorm van kanker die bij haar te wijten was aan de nucleaire straling van de atoombom, zwarte regen genoemd. Sadako kwam in het ziekenhuis terecht. Toen ze daar lag, kwam er een vriendinnetje bij haar op visite. Zij zei: “Maar Sadako, weet je, dat je een wens mag doen, als je 1000 kraanvogels vouwt?” Sadako ging papieren kraanvogels vouwen. Ze kwam uit een arm gezin. Dus denk nou niet dat ze dat deed van prachtig origami papier! Welnee, ze gebruikte al het papier wat ze voorhanden had. Ze gebruikte zelfs etiketten van medicijnen. Ze vouwde kraanvogels in alle soorten en maten. Sadako wenste dat ze ooit weer zou winnen met hardlopen.
Toen Sadako wist dat ze deze ziekte niet zou overleven, ging ze door met het kraanvogels vouwen. Ze hoopte dat niet alleen zij, maar ook alle andere kinderen die slachtoffer waren van de atoombom een wens zouden mogen doen. Ze bad vanuit haar ziekbed voor de wereldvrede en het einde van al het lijden.
Sadako stierf toen ze 12 jaar oud was. Haar vader gaf aan iedereen, die het verhaal van zijn dochter wilde horen, een papieren kraanvogeltje mee. Klasgenoten, vrienden, vriendinnen en familieleden zamelden geld in. Zij hebben ervoor gezorgd dat er een herdenkingsmonument is opgericht. Dat monument staat sinds 1958 in Hiroshima en is een beeld van Sadako zelf. Ze houdt een gouden gevouwen kraanvogel boven haar hoofd.
Onderaan het beeld staat een plaquette met de tekst:
Dit is onze schreeuw. Dit is ons gebed, dat we in de wereld aan vrede bouwen.
