Midden Oosten

Wat willen de Russen in Syrië?

Er zijn steeds meer aanwijzingen dat Rusland bezig is zijn militaire aanwezigheid in Syrië te versterken.

Door: Bert Lanting   De Volkskrant 10 september 2015,20:54

Selfies van Russische militairen voor een affiche met de Syrische president Assad en president Poetin met het opschrift ‘Een tijd voor moed en echte mannen!’; hypermoderne Russische gevechtsvoertuigen en drones; Russen die een luchtmachtbasis inrichten ten zuiden van de Syrische havenstad Latakia: er zijn steeds meer aanwijzingen dat Rusland bezig is zijn militaire aanwezigheid in Syrië te versterken.

===========================================================================

De Eindtijd en het Israëlisch-Palestijns conflict

(Jan Schnerr, 19 augustus 2013)

Evangelische christenen, met name de fundamentalisten onder hen hebben het in één opzicht gemakkelijk: er komt spoedig een eind aan het Israëlisch-Palestijns conflict. De manier waarop is bijzonder: het Armageddon, de “Second Coming of the Christ”. De wederkomst van Christus kondigt zich aan doordat alle Joden naar Israël “terugkeren”. Rampen en oorlogen nemen in aantal toe. En op de jongste dag worden de bokken van de schapen gescheiden. Het merkwaardige van fundamentalisten is wel hun ongeduld. Terwijl verder alle grote dingen in God’s hand liggen, moet de wil van God op dit punt door fanatiek menselijk ingrijpen naderbij worden gebracht. Deze neiging maakt sommige christenen tot christen zionisten.

In de Verenigde Staten gelooft ruim negentig procent van de mensen in een god. 82% is christen. Ongeveer 100 tot 130 miljoen kunnen “evangelicals” worden genoemd. En daarvan zijn er volgens deskundigen 20 tot 26 miljoen fundamentalist. Deze hele groep is tot de jaren ’70 politiek vrij inactief geweest. De “silent majority”. Tien jaar later brachten zij Reagan in het Witte Huis. Zijn verre opvolger, Barack Obama probeerde in zijn eerste termijn een hernieuwd overleg tussen de Palestijnen en Israël door te drukken. Op iets meer evenwichtige voorwaarden dan voorheen. Bijvoorbeeld: stoppen met de bouw van nederzettingen. Het was pijnlijk om hem te zien vastlopen op de Israëlische premier. De hele wereldpers schreef over het Congres dat Netanyahu 26 maal een staande ovatie gaf. Een deel van de pers schreef over de afhankelijkheid van de senatoren en afgevaardigden van de steun van de Israëllobby. Slechts een enkeling schreef over de christen zionisten. Zij waren net als in het verleden niet zo zichtbaar actief als de joodse pro-Israëllobby, vooral de AIPAC. Maar zij zijn de beer die stil in de hoek van de kamer zit. Zij hebben een geweldig netwerk dat door een kleine groep fanatieke geestelijk leiders in stelling kan worden gebracht. Bush heeft het geweten.

 

De tweede termijn van Obama betekent dat de Democratische Partij nog een laatste kans krijgt om er in Israël iets van de maken. Een zelfstandige Palestijnse staat. Als het Congres naar de pijpen van Likoed en AIPAC blijft dansen met een scheef oog naar de christelijke beer in de hoek van de kamer, dan ziet het er niet gunstig uit. Wat dan? Dan komt er uit dat overleg dat vorige week is begonnen waarschijnlijk wel een ding dat “Palestijnse staat” genoemd wordt. Maar dat zal niet meer zijn dan een paar “bantoestans” waar een deel van de Palestijnen opgepropt zit onder leiding van corrupte veiligheidsdiensten en een netwerk van Israëlische en Palestijnse zakenlieden. Dat is het scenario waarin sommigen in Europa zich opeens zullen realiseren dat zij naar een land kijken met twaalf miljoen inwoners. Zes miljoen joden en zes miljoen Palestijnen. Een soort blanken en een soort zwarten. Laten wij hopen dat Obama een plan heeft. Een plan dat wij op dit moment nog niet begrijpen.

Lees verder over de christen zionisten:

http://jaffadok.nl/christelijk-zionisme/

————————————————————————————————————–

Is dit wel een lichtpuntje in het vredesproces Israël – Palestina?

De laatste vier maanden heeft de Amerikaanse Minister van Buitenlandse Zaken John Kerry een pendeldienst onderhouden om het vredesproces tussen Israël en de Palestijnse Staat weer op gang te brengen. In commentaren wordt wel gesproken over “eindelijk een lichtpuntje”. Maar wie nuchter naar de feiten kijkt, moet wel daar wel ernstige twijfels over hebben.

 Premier Netanyahu geeft als motief dat zo voorkomen kan worden dat aan Israëls grenzen een ‘nieuwe, door Iran gesteunde terreurstaat’ komt. En dat de wording van ‘een binationale staat’ (één staat voor Joden en Arabieren samen) tegengegaan moet worden. Israël weigert uit te gaan van de grenzen van vóór 1967. En een bouwstop in de Palestijnse gebieden komt er niet. Netanyahu`s enige toezegging is de geleidelijke vrijlating van 350 Palestijnse gevangenen, van wie een aantal al van vóór de akkoorden van Oslo (1993) in de gevangenis zit. Maar hiertegen klinken in Israël protesten.

Anderzijds is er ook aan de Palestijnse kant verzet tegen nieuwe besprekingen zolang Israël niet bereid is echte concessies te doen. Het lijkt er op dat deze besprekingen er alleen komen doordat geen der partijen hardnekkig nee durft te zeggen tegen de Verenigde Staten.

onderhandelingen

Succes van de onderhandelingen zou slechts mogelijk zijn als veel, zo niet alle Israëlische nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever ontruimd worden. En dat is iets waar weinigen in geloven. De Israëlische kolonisten zullen zich fel verzetten. Volgens internationaal recht zijn alle nederzettingen illegaal. Toch wordt zelden iets ondernomen tegen deze nederzettingen. In 2006 gelastte het Hooggerechtshof dat een deel van nederzetting Amona moest worden ontruimd, omdat een flink deel van Amona gebouwd is op grond die eigendom is van Palestijnen. Na lang duwen en trekken verwoestte het leger uiteindelijk negen huizen, maar het hevige verzet van de kolonisten leidde tot tientallen gewonden. Begrip voor de rechten van de Palestijnen is er bij de kolonisten niet. Uit hun mond kan men optekenen: “Er is geen Palestijns volk. Dit land is van de Joden.”

Op de Westelijke Jordaanoever heerst anarchie.: Inspecteurs van het militaire gezag treden niet op tegen de illegale nederzettingen omdat zij bang zijn voor de kolonisten. De wetteloosheid wordt in de hand gewerkt door frauduleuze kolonisten, anonieme tussenpersonen en Palestijnse collaborateurs, die schermen met zowel echte als vervalste eigendomsbewijzen uit de Ottomaanse en de Britse tijd. Het Hooggerechtshof van Israël heeft in juli bepaald dat nu het grootste deel van de nederzetting Amona afgebroken moet worden; maar het enige dat de regering doet is het onklaar maken van de toegangswegen en wat bouwgrond confisqueren. De water- en elektriciteitsvoorzieningen blijven intact. Het lijkt erop dat het vredesoverleg opnieuw tot een teleurstelling zal leiden.

Bronnen: Ad Bloemendaal in de Volkskrant van 22 en 23 juli 2013

Geef een reactie