Nieuwe escalatie Kashmir conflict

JIHADISME

ABU BAKR AL-BAGHDADI LAAT GLOBALE DREIGING ACHTER

Sinds het verlies van zijn territorium – en nu ook zijn leider – probeert islamitische Staat zijn ideologie en guerrillatactieken actiever te exporteren naar jihadisten elders op de wereld. Hoe bedreigend is IS nu?

WEST-AFRIKA
IS claimt dat het vele provincies heeft op het Afrikaanse continent. In werkelijkheid is de organisatie vooral actief in West-Afrika, met name in Nigeria. De terreurorganisatie Boko Haram is sinds 2014 gelieerd aan IS. Sindsdien gaat die beweging verder onder de naam ‘West-Afrikaanse provincie van IS’, al splitsen zich ook daarvan facties op in lokale milities en is het onduidelijk hoe nauw de band met de hoofdorganisatie is.In januari 2019 gaf de beweging vanuit Nigeria een filmpje vrij waarin ze moslims wereldwijd opriep naar West-Afrika te komen. Dit voorjaar zei de beweging ook in Burkina Faso aanwezig te zijn. Kenmerkend in West-Afrika is dat islamitische extremistische groepen zich continu bij elkaar aansluiten en dan weer afsplitsen. Ze zaaien terreur en chaos door mee te deinen op al bestaande etnische conflicten. In de eerste drie maanden van 2019 werden er in Nigeria alleen al 44 aanvallen door IS opgeëist.

SYRIË & IRAK
De strijders van IS hebben in Syrië en Irak het grootste deel van hun territorium verloren. Hun terreur-campagne is echter nooit gestopt. Volgens een recent rapport van het Amerikaanse Department of Defense Inspector General zwerven er in totaal tussen de 14 en 18 duizend strijders in die landen rond. Experts vrezen dat zij zich met het vertrek van de Amerikanen uit Syrië nu weer makkelijker zullen reorganiseren.In Irak waren ze daar sowieso al mee begonnen. In provincies als Diyala, Salahuddin, Anbar en Nineveh zijn strijders <san het hergroeperen. Ze voeren regelmatig aanslagen uit om ondermijnen. Zo kwamen er in september twaalf mensen om het leven bij een bomexplosie in de stad Karbala.Volgens de Syrische Koerden zijn er ook in Syrië de afgelopen tijd nieuwe cellen ontstaan. Die zich zouden ophouden in het oosten van het land. Daarnaast is er het hoofdpijndossier van de tienduizenden gevangen IS-strijders. Zij zitten verspreid over zo’n dertig kampen, die tot voor kort vooral door de Koerden werden bewaakt. Tijdens de Turkse invasie in Syrië, eerder deze maand, wisten honderden van hen te ontsnappen.

ZUIDOOST-AZIE
IS-leider Al-Baghdadi is dan dood, in Zuidoost-Azië maken ze zich geen illusies: de dreiging van de organisatie blijft daar onverminderd groot. Het hoofdprobleem is namelijk niet de leider, maar ‘het verspreiden van de ideologie’, zei de Maleisische antiterrorismebaas Ayob Khan Mydin Pitchay tegen persbureau Reuters.In de regio maakt men zich vooral zorgen om de Filipijnen. De zuidelijkste eilandengroep van het land, Mindanao, is een broeinest van IS-strijders. Ongeschoolde jongeren vormen een makkelijke prooi voor de extremistische propaganda. In 2017 legden IS-strijders vijf maanden lang de stad Marawi onder vuur, die grotendeels in puin achterbleef. Meer dan duizend mensen kwamen om. Begin dit jaar vielen 23 doden bij een door IS opgeëiste aanslag op het eiland Joio. Ook Indonesië kampt met groeiend islamitisch terrorisme. Volgens de autoriteiten zijn duizenden inwoners geïnspireerd door IS. Vorig jaar wist een aan IS gelieerde groep een zwaarbewaakte gevangenis te veroveren. Gevangenen zwaaiden voor de camera met de zwarte IS-vlag, met op de achtergrond de levenloze lichamen van bewakers. Uiteindelijk kregen antiterrorisme-eenheden de situatie onder controle.
Lees het hele artikel

Libanon; nog steeds burgeroorlog?

De angst voor de ander is deze week verdwenen in Libanon uit NRC van 26/10-2019 Gert van Lanngendonck

Nogal wat Libanezen hebben de voorbije week opgemerkt dat de burgeroorlog eigenlijk nooit is opgehouden. Veel politici zijn voormalige krijgsheren die nu in maatpak in het parlement zetelen, waar zij bijzonder goed voor zichzelf hebben gezorgd. 

Niet alleen behoren ze tot de bestbetaalde parlementariërs ter wereld, zij hebben ook hun belangen verankerd. Dat de Libanese kustlijn bijna volledig geprivatiseerd is, komt bijvoorbeeld doordat krijgsheren die tijdens de burgeroorlog illegaal hebben volgebouwd. Eenmaal in het parlement hebben ze alle pogingen om die situatie recht te zetten, geblokkeerd. De politici moeten het hebben zien aankomen. Het installeren van de elektriciteitsmeters moest wellicht de pijn verzachten van het pakket besparingen die nodig waren om 11 miljard dollar aan internationale leningen binnen te halen. Maar het was too little too late. Uiteindelijk was het de aankondiging van een belasting op WhatsApp-gesprekken die vorige week de emmer deed overlopen.

De Libanezen hebben sindsdien iets gedaan wat zij zelf altijd voor onmogelijk hadden gehouden: zij hebben over de sektarische, sociale en politieke breuklijnen heen het corrupte politieke systeem de wacht aangezegd dat zij decennialang zelf mee in stand hebben gehouden. Want al die corruptie was nooit mogelijk geweest als Libanon niet gevangen zat in het keurslijf van zijn sektarisch bestuurssysteem.

Het is bijzonder moeilijk een systeem te veranderen als de staat grotendeels afwezig is. Het verklaart waarom de burgerbeweging die bij de laatste gemeenteraadsverkiezingen in Beiroet succes heeft geboekt, niet is doorgebroken tijdens de laatste parlementsverkiezingen. Als je voor van alles moet gaan bedelen bij de eigen politici, waar kun je dan terecht als je die politici wegstemt?

Over die angst hebben de Libanezen zich de afgelopen week heen gezet. Het is moeilijk onder woorden te brengen hoe gigantisch dat is. Dit is een land waar de verschillende religies grotendeels naast elkaar leven. Veel christenen komen nooit in soennitische of sjiitische wijken. Omgekeerd: toen ik in het christelijk dorp waar ik woon stoelen liet leveren uit een sjiitische wijk in Beiroet, hadden de leveranciers vuurwapens bij zich en wisten ze niet hoe snel ze weer weg moesten zijn.
Lees het hele artikel

Bashar bevrijder?

uit de Volkskrant van 19/10-2019

Noodgedwongen sloten de Koerden in Noordoost-Syrië vrede met president Assad. Maar niet zonder vrees voor de toekomst.
DOOR ANA VAN ES uit de Volkskrant van 19 oktober 2019

Zo begint een machtsoverdracht in Syrië: met grote schoonmaak op straat. De vlaggen, rijen achter elkaar, in geel en groen, van de Koerdische YPG-militie? Van de lantarenpalen getrokken. De posters van martelaren? Neergehaald. Op de rotondes, in dit deel van Syrië een kleurrijke uitstalkast van het Koerdische zelfbestuur, zijn martelarenposters, vlaggen en een levensgrote afbeelding van de besnorde Koerdische leider Abdullah Ocalan, Apo voor intimi, verdwenen. Alsof het allemaal nooit heeft bestaan.
Kale sokkels, dat is wat ervan resteert. Uit eentje steekt nog staaldraad, zo haastig is Apo weggerukt. Afgedankte decoratie. Wie afgelopen week door Qamishli reed, zetel van het Koerdische bestuur in Syrië, zag steriele straten en lege rotondes: klaar voor de komst van de volgende machthebber.
President Bashar al Assad. Terug van nooit weggeweest.
Een bloedigTurks offensief, vorige week ingezet nadat de Amerikaanse president Trump de Koerden in Syrië pertweetaan hun lot had overgelaten, drijft het Koerdische bestuur in Noord-oost-Syrië terug in de armen van de alleenheerservan wie ze zich zeven jaar geleden afwendden.

Autonomie
De eerste berichten uit Damascus lijken niet gunstig. Een politiekadviseur van president Assad heeft aan Syrische media laten weten dat voor Koerdische autonomie geen ruimte bestaat. Een regeling zoals in Irak, waar de Koerdische regio een in de grondwet geregelde po­sitie heeft, daarvan kan geen sprake zijn. Ze wil niet eens over Koerden praten. Die zijn namelijk in de eerste plaats Syriër. ‘We zeggen niet dat iemand een Koerd is.’
De Syrische regering is nooit helemaal vertrokken uit het noordoosten. In Hasake en Qamishli heeft het regime nog steeds een deel van de stad in handen, inclusief een luchtmachtbasis, legerbasissen en controleposten. Daags na het sluiten van het militaire akkoordkreeg de Koerdische Abdallah al Khadri-school in Hasake bezoek van een onderwijsambtenaar van het regime. Zij kwam de school terugvorderen en wilde de vlag hijsen van het Syrische regime.
‘Ze zei: alle scholen behoren weer toe aan de staat’, zegt leerkracht Farida Ab­dallah (39). ‘Wij zeiden: de overeenkomst gaat alleen over militaire grensbewaking. Er is geen overeenkomst over scholen.’ Het lukte deze keer om de dame van het regime de deur uit te krijgen. Maar Abdallah vreest het ergste. Voor haar is het ‘een droom die uitkomt’ dat ze les mag geven in het Koerdisch. Vroeger moest ze met de kinderen Arabisch praten en regimeslogans zingen. ‘Die kwamen ons de strot uit. Tegenwoordig zingen we Koerdische liedjes. Die komen uit ons hart. Ik ben bang dat we straks onze liedjes niet meer mogen zingen.’
Wat vindt ze van de deal met Assad? Ze slikt. ‘Ik wil heel graag dat mijn leerlin­gen blijven leven.’
In Bani Qasr, een dorp in het zicht van de grens met Turkije, zitten bewoners met gepalde tassen klaar voor als de Turkse artilleriebeschietingen te veel worden. Dit soort dorpen was voor de burgeroorlog het toneel van landjepik door Damascus. Het Assad-regime gaf hier landbouwgrond van Koerdische bewoners aan Arabieren. Het begon on­der Hafez, de vader, en ging door onder Bashar al Assad, de huidige president.

Lees verder en meer



VS weg uit Syrië; wat nu?

Van ANA VAN ES uit de Volkskrant van 8 oktober 2019

Met het terugtrekken van troepen uit Noord-Syrië speelt de Amerikaanse president Donald Trump hoog spel. Hij ondermijnt de stabiliteit in de regio. Wat zijn de conse­quenties van zijn actie voor de meest betrokken partijen?

1. De Koerden zullen vrijwel alles kwijtraken

‘We kunnen zeggen dat dit een messteek in de rug is’, stelde Kino Ga-briel, commandant van de Koerdische SDF-militie, maandag op het Arabische tv-kanaal Al Hadath. De Koerden in Syrië weten: zonder Amerikaanse steun zijn ze alles kwijt. Decennia zijn ze in Syrië onderdrukt en van hun land beroofd door de heersende familie Assad. De strijd tegen IS veranderde alles: de Koerden veroverden niet alleen hun eigen gebied terug, maar wisten IS – met Amerikaanse luchtsteun en bewapening en steun van vele duizenden Arabische strijders – te verjagen uit ook van oorsprong etnisch vooral Arabische steden als Raqqa en Manbij. De SDF-militie trok zich op verzoek van de Amerikanen terug uit ‘de veilige zone’ van circa 5 kilometer rond de grens met Turkije. In ruil daarvoor zou Turkije afzien van een offensief.

2.  IS krijgt onverwachts een gouden kans
Het fysieke kalifaat is verslagen, maar in de woestijn van Syrië en Irak werkt IS aan een terugkeer. IS beschikt nog steeds over 14- tot 18 duizend strijders, onder wie drieduizend buitenlanders, blijkt uit een re­cent Amerikaans overheidsrapport. In Syrië pleegt de terreurgroep aanslagen in het stroomdal van de Eufraat en proberen ze verplaatsingen van Koerdische SDF-strijders te voorkomen. Nu al heeft IS toegang tot het immense Al Hol-kamp, waar circa 68 duizend aan IS gelieerde vrouwen en hun kinderen zitten opgesloten. Een Turks offensief in Syrië zal IS in de kaart spelen. Een voor IS nog gunstiger scenario is een massale gevangenenuitbraak in de chaos van een nieuwe oorlog.

3.   Turkije kan Noord-Syrië inlijven:
Erdogans droom Tot nu toe had de Turkse president Recep Erdogan moeite om internationaal bijval te krijgen voor zijn voorgenomen offensief ‘ten oosten van de Eufraat’, in Koerdisch Syrië. In september ontvouwde Erdogan zijn plannen bij de Algemene Vergadering van de VN: als hij een ‘veili­ge zone’ in Koerdisch Syrië kan creëren van 30 kilometer diep, met een paar uitschieters naar Raqqa en Deir al Zor, dan kan hij 2- tot 3 miljoen Syrische vluchtelingen repatriëren – niet toevallig een groot deel van de Syriërs die zich nu in Turkije bevinden. Erdogan zag het helemaal voor zich: in nieuw gebouwde steden en dorpen op Koerdisch grondge­bied kunnen vluchtelingen massaal worden gehervestigd, gered van ‘tentenkampen en containerkampen’. Internationaal applaus bleef uit, omdat de regio die Erdogan wil gebruiken voor het terugsturen van de Syrische vluchtelingen – grotendeels soennitische Arabieren – in han­den van de Koerden is. Etnische zuivering ligt op de loer.

4. Syrië kan alliantie met Koerden sluiten
Volgens de regering van de Syrische president Assad zijn zowel de Tur­ken als de Amerikanen niet welkom op Syrisch grondgebied, en zijn de Koerdische SDF-strijders terroristen. Een Turks offensief in Syrië lijkt nadelig voor Assad, die met de Koerden beter kan opschieten dan met Erdogan. De Koerden willen best praten met Assad, op voorwaarde dat ze een stem krijgen in de nieuwe grondwet – wat Damascus weigert. Mogelijk laten de Koerden deze eisen vallen als alleen het Syrische le­ger hen kan beschermen tegen de Turken.
Lees het hele artikel in de Volkskrant van 8 oktober 2019



War Child petitie

Kinderen in oorlog hebben vaak méér nodig dan een deken en een dak
boven hun hoofd. Daarom hebben wij de afgelopen maanden iedereen
gevraagd onze petitie te ondertekenen met de oproep psychosociale
steun een vast onderdeel van internationale noodhulp te maken. Ik ben blij dat ondertussen 15.000 mensen de oproep hebben ondertekend.
We zijn er alleen nog niet. Om een verschil te maken, hebben we er nog
5.000 nodig. 
Ik heb #getekendvoorhetleven.
Teken jij ook? Ja, ik teken de petitie Ik teken omdat
Er 420 miljoen kinderen opgroeien in oorlog en conflict. Maar liefst 84(!) miljoen kinderen ernstige veranderingen laat zien in emoties en gedrag.
Traditionele noodhulp zoals voedsel of een dak boven je hoofd niet
genoeg is. De feiten  Zij tekenen omdat Als je een oorlog hebt
meegemaakt, het niet altijd lukt hierover te praten.
Tekenen soms makkelijker is dan praten. Dit een goed instrument is om
toch je gevoelens te kunnen uiten.
Verhaal achter de tekeningen  

Zie ook ons tekenproject Teken voor vrede

Kinderen in Palestina

Palestijnse kinderen hebben recht op leven, vrij van onrecht en onderdrukking.

De Palestijnse Kinderrechten Coalitie  (Defence for Children Nederland,
Een Ander Joods Geluid, gate48, Kairos Sabeel Nederland, The Rights Forum, Palestine Link) vraagt Nederland om de militaire samenwerking met Israël te beëindigen, internationale afspraken te respecteren en geweld tegen kinderen te stoppen.

Teken de petitie!
Lees ook

Kinderen in het bezette Palestijns gebied groeien op in een militair gedomineerde omgeving waar politieke spanningen regelmatig resulteren in het uitbreken van geweld en waarbij hun leven op het spel staat. Veilige speelplekken zijn schaars, maar ook thuis, op school en in confrontaties met de Israëlische strijdkrachten worden kinderen geconfronteerd met geweld. Militaire arrestatie en detentie van kinderen vanaf 12 jaar komt veel voor met als gevolg dat kinderen weken of soms maandenlang in een cel zitten zonder eerlijk proces.

Een groot aantal Palestijnse kinderen wordt slachtoffer van gerichte acties door het Israëlische leger. Gemiddeld wordt er één kind per week gedood. De Israëlische regering slaagt er niet in Palestijnse
kinderen te beschermen. Dit is het gevolg van de uitvoering van het schietbeleid. In de praktijk wordt dit beleid ruim geïnterpreteerd: soldaten krijgen bevelen die in strijd zijn met de officiële
richtlijnen. Wanneer er bijvoorbeeld geen levensbedreigende situatie is voor een Israëlische militair, zoals bij het gooien van stenen of het verbranden van banden tijdens protesten, wordt er ook hard opgetreden. Dit is in strijd met het VN-Kinderrechtenverdrag en andere internationale Verdragen.

De Palestijnse Kinderrechten Coalitie roept Nederland op om:
o   Alle militaire samenwerking en wapenhandel met Israël te stoppen.
o   Druk op Israël te leggen om geweld tegen kinderen in het bezette
Palestijns gebied te stoppen.
o   Druk op Israël te leggen om internationale afspraken na te leven.

Steun het werk van de Palestijnse Kinderrechten Coalitie. Donaties kunnen overgemaakt worden op:

N L  2 5  I N G B  0 0 0 5  0 7 8 9  7 5
ten name van Stichting gate48, te Amsterdam

Graag o.v.v. _donatie Palestijnse Kinderrechten Coalitie_

Vredesactivist krijgt onderscheiding

92-jarige Almeloër krijgt Russische onderscheiding om brief aan Poetin 

De relatie met Rusland is de laatste jaren verslechterd en dus trok Albert Gietelink uit Almelo de stoute schoenen aan en schreef in april een open brief aan president Poetin. Gietelink schreef die brief omdat hij wil dat de relatie tussen Rusland en het Westen verbetert. Ook uitte hij zijn zorgen over het opzeggen van de kernwapenverdragen door de Amerikanen en de Russen. “Het is toch eigenlijk droevig dat we 74 jaar na het verslaan van nazi-Duitsland nog steeds een vijandige verhouding hebben met Rusland”,

Ze moeten nieuwe gesprekken met elkaar voerenvertelde hij. “Ik vind het belangrijk dat er geprobeerd wordt om de relatie te verbeteren, want de Russen hebben een belangrijke rol gespeeld bij het verslaan van Duitsland in de Tweede Wereldoorlog. Dat blijft hier in het westen toch een beetje onderbelicht.” Hij had succes want een woordvoerder van de Russische Ambassade kwam in Almelo op bezoek. 

De Russische woordvoerder ontmoette Gietelink in het Humanistisch Café van de Bibliotheek. “Ik heb het altijd interessant gevonden om door het land te reizen en mensen te ontmoeten. Ik wil graag praten over hun bezorgdheden”, aldus de man.
De actie van Gietelink kreeg een bijzonder staartje op 15 augustus. De 92-jarige Almeloër kreeg op de Russische ambassade in Den Haag een onderscheiding, omdat hij maanden geleden een brief aan president Poetin heeft geschreven. 
Gietelink vond de ontvangst indrukwekkend. “Wat ik bijzonder vond, was dat we niet gecontroleerd werden”, vertelt hij bij RTV Oost. “Ze gingen er waarschijnlijk van uit dat we niets zouden doen, omdat we voor vrede zijn.” Hij kreeg de onderscheiding opgespeld door de Russische ambassadeur, die hem in het Engels toesprak. De Russische ambassadeur zegt tegen het Russische persbureau TASS dat Gietelink de onderscheiding heeft gekregen “voor zijn bijdrage aan de ontwikkeling van vriendschappelijke relaties”. Volgens de ambassadeur is Gietelink de eerste Nederlander die zo’n onderscheiding krijgt.

bron: RTV Oost

Nieuw front dreigt in oorlog Jemen

Rebellen bezetten paleis van door VN gesteunde regering in Aden

Van ANA VAN ESDe Volkskrant 12 augustus 2019

In Aden, de alternatieve hoofdstad van Jemen, hebben separatistische rebellen zaterdag het presidentiële paleis ingenomen van de door de VN gesteunde regering. In Jemen dreigt daarmee een nieuw oorlogsfront te ont­staan. Een coalitie tussen de Verenigde Arabische Emiraten en Saoedi-Arabië, tot nu toe elkaars bondgenoten in Jemen, staat onder druk.
In Aden zijn de afgelopen dagen zeker 40 doden en 260 gewonden gevallen, melden de Verenigde Naties. De havenstad, die fungeert als alternatieve regeringszetel zolang de officiële hoofdstad Sanaa wordt bezet door Houthi-rebellen, gold de afgelopen jaren juist als relatief stabiel in het door oorlog verwoeste Jemen.


De haven van Aden is cruciaal voor de aanvoer van graan en brandstof.
De denktank Crisis Group waarschuwt dat in Aden nu een ‘burgeroorlog in een burgeroorlog’ dreigt te ontstaan. De oorlog in Jemen wordt door de VN omschreven als ‘de grootste humanitaire crisis ter wereld’. Meer dan 10 miljoen Jemenieten zijn afhankelijk van buitenlandse voedselhulp. De VN waarschuwt keer op keer voor een dreigende hon­gersnood in het straatarme Arabische land.

Lees het hele artikel in de Volkskrant of als PDF

INF verdrag ten einde

Zonder een raketverdrag is de wereld explosiever.
Arie Elshout

Het akkoord riep in 1987 een halt toe aan de kernwapenwedloop in Eu­ropa en luidde het einde van de Koude Oorlog in. De angst is nu dat een wereld zonder INF-verdrag een wereld wordt die op herhaling gaat. Met een nieuwe wapenrace, nieuwe spanningen tussen landen, nieuwe on­rust onder de Europese bevolking. Alleen is van dat alles nog niet veel te merken.

Zoals het er nu naar uitziet, zal het net iets anders lopen dan in de ja­ren tachtig. De dynamiek van de tijd blijkt telkens weer zo krachtig dat voorzichtig moet worden omgegaan met het idee dat iets zich in onver­sneden vorm kan herhalen, of het nu de jaren dertig betreft of de Kou­de Oorlog. Omstandigheden veranderen meestal genoeg om te voorko­men dat het verleden zich kopieert.
Velen voelen dat blijkbaar aan, gezien de lauwe reacties het afgelopen jaar op de kroniek van de aankondigde dood van het kernwapenakkoord.

Zonder INF-ra-ketverdrag krijgen we niet meteen een nieuwe wapenra-ce. Maar de rem op nucleaire én conventionele bewape­ning is verdwenen en dat heeft zijn griezelige kanten.
Technologische revolutie
Kan iedereen daarom rustig gaan slapen? Nee. De ondergang van een ontwapeningsakkoord is nooit goed. Kernwapens blijven, hoewel sterk in aantal gereduceerd sinds de jaren negentig, helse machines met een ongekend vernietigingspotentieel. Bovendien bestaat het risico dat te­gelijk met het INF-akkoord het hele concept van de wapenbeheersing ten onder gaat. Uitgerekend in een tijd dat de technologische revolutie ook op militair gebied zo snel gaat dat de wapenwedlopen zich aaneen­rijgen. Cyberwapens, hypersone wapens, laserwapens, autonome wa­pens, ruimtewapens – het is bijna niet meer bij te houden voor de gere­gelde bezoeker van het Navo-hoofdkwartier. Een nieuw bezoek, een nieuwe wapenrace.
Uit de Volkskrant van 2 augustus 2019



Missie in Straat van Hormuz?

Nederland moet niet zomaar meedoen 

Voordat Nederland met een fregat een door de Britten opgezette missie in de Straat van Hormuz ondersteunt, moet duidelijk zijn of die werkelijk deëscalatie beoogt, schrijft Ko Colijn in de opinie rubriek van NRC, 26juli 2019

Gewoon meedoen? Het kabinet staat voor de vraag of het het Britse plan voor een Europees vlootverband in de Straat van Hormuzmoet steunen door hiervoor een Nederlands fregat ter beschikking te stellen. Door dit vlootverband Europeeste noemen wordt het signaal afgegeven dat het iets heel anders betreft dan het Amerikaanse initiatief om Iran met sancties en desnoods geweld op de knieën te dwingen.
Dáár moet Nederland zeker niet aan meedoen, al was het maar omdat wij niet zonder volkenrechtelijk mandaathet Amerikaanse sanctiebeleid moeten faciliteren. Dat sanctiebeleid vindt zijn oorsprong in de unilaterale terugtrekking van de VS uit de nucleaire deal met Iran, die de Nederlandse regering – met de EU – afkeurt. We kunnen immers moeilijk de uitvoering van die terugtrekking steunen en de terugtrekking zelf afkeuren.
Dat is ook de ratio van het Britse plan, dat vermoedelijk ook de kabinetswisseling May-Johnson (en de wisseling van ministers van Buitenlandse Zaken Hunt-Raab) overleeft. Je weet het met Boris Johnson, nar van Donald Trump, natuurlijk nooit, maar de Britten schuiven vrijdag immers gewoon aan (zonder de VS) bij het overleg met Iran, Rusland en China en de EU-3 (Frankrijk, Duitsland, VK) om de nucleaire deal te redden. Ook dat wijst niet op een switch naar de Amerikaanse lijn. 
 Of speelt het Verenigd Koninkrijk een dubbelspel en moet Nederland zich achter de oren krabben? In de Britse pers wordt uitgemeten dat een Europese vloot niet zonder Amerikaanse faciliteiten kan, en dat de inbeslagname van de olietanker Grace-1 in feite ook niet zonder Amerikaanse regie kon plaatsvinden. Het Iraanse schip was sinds april door VS-inlichtingendiensten gevolgd en Londen zou een seintje van de NSA gekregen hebben toen tijd en plaats (Gibraltar) geschikt waren. Gibraltar is dan weer de reden dat Spanje niet ingenomen is met de Britse Iranpolitiek. De begin deze maand nog Spaanse minister van Buitenlandse Zaken Josep Borrell is inmiddels aangewezen tot nieuwe buitenlandchef van de EU! 
Lees hele artikel in de NRC van 27/07-2019