Archives for januari2017

Filippijnen

President Duterte: held of crimineel?

In de westerse pers verschijnen er louter negatieve verhalen over de situatie op de Filippijnen en de vorig jaar gekozen president Duterte. Vooral de “extrajudicial killings” (buitengerechtelijke moorden) doen stof opwaaien. En terecht, maar de zaak ligt niet zo eenvoudig als ze door de westerse pers en de oppositie soms wordt voorgesteld.

In mei 2016 won Duterte (of “DU30”) met grote overmacht de presidentsverkiezingen. Nog steeds staat meer dan 70 % van de bevolking achter zijn beleid (vergelijk dat eens met de terugval in populariteit van de presidenten Trump en Macron enkele maanden na hun verkiezing). Hij is een populist die van buiten het nationale establishment komt. Hij pronkt ook met zijn wat plattelandse manier van doen. Recht voor zijn raap, op slippers, geen dure maatkostuums; vaak met handen in de zakken. Geen upper-class manieren en daardoor niet populair bij het rijkere deel van de bevolking. In de westerse berichtgeving ligt de nadruk op de keiharde aanpak van criminaliteit. Hij won echter de verkiezingen op drie pijlers: Geen Manila politicus; anti criminaliteit, sterk sociaal programma.

De populist Duterte bevindt zich in de linkerkant van het politieke spectrum, hij is misschien nog het best te vergelijken met een sociaaldemocraat. Hij mist echter de intellectuele bagage om werkelijk een verschil te gaan maken voor de bevolking.

De oppositie in het Filippijnse parlement (de Liberale partij van Leni Robredo, die tot vice-president gekozen is) heeft er alle belang bij dat Duterte wordt afgezet of opstapt, want dat maakt de weg vrij om zelf de president te leveren. De aanvallen op Duterte komen voor een groot deel uit deze hoek.

De (legale) linkse oppositie, zoals Bayan Muna, Anakpawis en Gabriela Women’s Party, is terecht zeer verbolgen over de flirt van Duterte met de familie Marcos. De begrafenis van de vroegere dictator Ferdinand Marcos op de nationale begraafplaats, compleet met militaire eer, heeft veel kwaad bloed gezet.

de aan verdovende middelen gerelateerde moorden

De Filippijnen hebben een reputatie door de jaren heen van “extrajudicial killings” (het doodschieten van mensen door de overheid of aan de overheid verwante instellingen zonder proces). Waren het in de periode van dictator Marcos (en zijn opvolgers) vooral politieke moorden, nu onder president Duterte zijn de moorden vooral gerelateerd aan verdovende middelen. De meeste slachtoffers vallen onder de arme bevolking. Wier levensomstandigheden door veel factoren worden bepaald. Zo sleuren verslaafden (verslaafd bij voorbeeld aan shabu, methamfetamine) vaak hun hele familie mee in de armoedeval. Verslaving aan alcohol en verdovende middelen is een enorm probleem in een land met een hoge werkeloosheid. Ook wordt bij veel gezinnen geld voornamelijk verdiend door een enkel familielid dat in het buitenland werkt. Er is wat geld, maar geen werk, geen vertier geen toekomstperspectief.

Er wordt door verschillende mensen om verschillende redenen gemoord. De politie, die tegenstand ondervindt bij arrestatie en de verdachte doodschiet. Maar ook politiemensen die illegaal georganiseerd zijn in kleine lokale groepen, de controle willen hebben over de handel in verdovende middelen en tegenstanders vermoorden. En dan is er ook nog veel onderlinge strijd tussen drugsbendes (al dan niet onder controle van politie, leger of parlementsleden). In de strijd tegen verdovende middelen zijn al veel laboratoria opgerold, waardoor de prijs van de verdovende middelen omhoog is gegaan. Dus de winsten zijn enorm, maar ook het risico stijgt.

 Naast deze drie belangrijkste categorieën zijn er nog de moorden om andere (politieke) redenen waarbij verdovende middelen als dekmantel worden gebruikt (mensen worden dood gevonden met een bordje “drugs pusher” op hun lijf). Onderzoek of het slachtoffer echt een drugs pusher/ gebruiker was wordt niet gedaan.

In hoeverre Duterte zelf actief betrokken is bij dit moorden is niet bekend, wel zijn er de verhalen van zijn betrokkenheid gedurende zijn jaren als burgemeester van Davao (Mindanao). Ook is duidelijk dat hij geen afstand neemt van het vermoorden van gebruikers en handelaren.

wat is dan de andere kant van de medaille; waarom blijft de bevolking achter “hun” president staan?

De problematiek rond verdovende middelen is erg groot en raakt het dagelijkse leven van vele mensen, deze mensen zijn blij dat er nu eindelijk aandacht voor dit probleem is, en de harde hand van Duterte wordt gezien als positief ten opzichte van de politiek van de afgelopen 20 jaar.

De corruptie wordt eindelijk aangepakt. Je kunt nu je rijbewijs binnen drie dagen verlengen, vroeger kostte dat geld of 2 maanden wachttijd. Bij veel overheidsinstanties geldt een anti-corruptiebeleid. Helaas trekt niet iedereen zich hier iets van aan, en de zelfverrijking bij met name burgemeesters, congresleden en de top van overheidsinstanties is nog steeds groot.

De salarissen van leraren en politie/ leger zijn verhoogd. Met een minimaal salaris voor de politieman op straat was corruptie een noodzaak om te overleven.

De president bepleit een meer onafhankelijke positie ten opzichte van Amerika. Iets wat door links en de bevolking van harte wordt toegejuicht (ondertussen vechten Amerikaanse soldaten op Mindanao samen met het Filippijnse leger). Er is toenadering tot China en de overige Aziatische landen. De Filippijnen raken daardoor meer ingebed in hun eigen omgeving.

De pensioenen zijn eindelijk omhooggegaan. Voor veel mensen betekent dit het verschil tussen dood gaan of honger lijden, want het pensioen is nog steeds veel te laag.

De populaire minister van mijnbouw Gina Lopez heeft plaats moeten maken omdat het Congres haar niet accepteerde als minister. Ze trok en trekt sterk van leer tegen de vaak illegale praktijken van de mijnbouwbedrijven, die zeer vervuilend werken en bovendien alle winst naar het buitenland brengen.

Er is een enorme inhaalslag op infrastructureel gebied, wat veel werkgelegenheid biedt.

Duterte gaat ook nietsontziend te werk als hij corruptie constateert (meestal blootgelegd door nieuwszenders) of misdragingen door overheidspersoneel.

strijd voor afscheiding

Naast de doden door de verdovende middelen is de strijd tegen de groep Maute een andere schandvlek op het blazoen van Duterte. Maute is een groep Islamieten (verbonden aan het MILF) die strijden voor afscheiding. De oprichters stonden bekend als kruimeldieven. Voor betrokkenheid van de Islamitische Staat is nauwelijks bewijs te vinden, zeker niet in de begindagen van de feitelijke oorlog (2016). Hoeveel leden deze groepering heeft is niet duidelijk. Volgens de militairen zouden op 15 augustus jl. 560 terroristen zijn uitgeschakeld en zouden er nog 40 (!) terroristen actief zijn in het omsingelde Marawi. Deze laatste groep is nu ook na veel strijd (!) uitgeschakeld.

De uitgeroepen staat van beleg lijkt meer een strategische noodzaak om de aandacht af te leiden van de werkelijke problemen op de Filippijnen, dan dat hij noodzakelijk was om deze groep uit te schakelen. De verwoestende bombardementen hebben het hele stadshart platgelegd. Buitenproportioneel geweld om een kleine groep (tijdelijk?) uit te schakelen, en een voorbeeld te stellen voor andere onafhankelijkheidsstrijders.

De topontmoeting van de Zuidoost-Aziatische organisatie Asean op 13, 14 en 15 november laat het andere gezicht van President Duterte zijn als hij glunderend samen met de Amerikaanse president Trump op de foto gaat. Ditmaal geen ophitsend anti Amerika verhaal, maar eenheid in de strijd tegen het terrorisme is het credo. Op paper is “Du30” vriend van de gewone man, maar in praktijk biedt hij neoliberale politiek met een sociaal sausje. President Duterte praat graag over zijn revolutionaire politiek. Maar er is niets revolutionairs aan het vermoorden (direct of indirect) van grote groepen mensen en het vormt zeker niet de oplossing voor de problemen rond de verdovende middelen.

(Auteur bekend bij de redactie)

Libanon

Net als in 2006 zit niemand op oorlog tussen Hezbollah en Israël te wachten

Door: Arnon Grunberg 13 november 2017, 02:00

De Libanese premier Hariri trad verleden week af en verblijft sindsdien in Saoedi-Arabië, vermoedelijk tegen zijn zin. Officieel trad hij af omdat hij voor zijn leven vreesde. Zijn vader kwam in 2005 bij een bomaanslag om het leven, wat het einde betekende van Syrische troepen in Libanon.

De macht in Libanon is verdeeld tussen sjiieten, soennieten en christenen. De sjiieten zijn sinds de Israëlische invasie van 1982 voornamelijk vertegenwoordigd door Hezbollah, dat gelieerd is aan Iran.

Iran is de vijand van Saoedi-Arabië en de Saoedische kroonprins is momenteel bezig zijn macht te consolideren. Oftewel, binnenlandse Saoedische politiek, maar binnenlandse politiek kan in de praktijk een casus belli zijn. Zeker is dat Iran niet van plan is Libanon of Syrië te verlaten en dat stoort Saoedi-Arabië.

Wie wil een oorlog tussen Hezbollah en Israël, de bondgenoot du jour van Saoedi-Arabië? Niemand. Maar wie zat er in 2006 op zo’n oorlog te wachten?


Premier Libanon vreest voor zijn leven en treedt af om invloed Iran en Hezbollah

Premier Saad Hariri van Libanon is onverwacht afgetreden uit protest tegen de toenemende invloed van Iran en de sji’itische Hezbollah-beweging in Libanon. Hariri, wiens vader in 2005 bij een bomaanslag werd gedood, zei verder te vrezen voor een aanslag op zijn leven.

In een televisietoespraak vanuit Saoedi-Arabië viel Hariri Iran en Hezbollah fel aan. Hij beschuldigde hen ervan dat zij chaos, verdeeldheid en verwoesting verspreiden in de Arabische wereld en voorspelde dat het geweld zich uiteindelijk tegen Iran zal keren. ‘De armen van Iran in de regio zullen worden afgehakt.’ Hariri, een soenniet, is een nauwe bondgenoot van Saoedi-Arabië, dat zich verzet tegen de toenemende invloed van Iran in Syrië, Irak en Jemen.

STOP WAPENHANDEL

campagne tegenwapenhandel

DOE MEE MET PROTEST VAN STOP WAPENHANDEL,

DONDERDAG 19 JANUARI VAN

12 TOT 13 UUR DEN HAAG, BEATRIXPLEIN

 

Israël-Palestina

Trump erkent vandaag Jeruzalem als hoofdstad van Israël. Welke risico’s kleven daaraan?

Naar verwachting zal Donald Trump vandaag bekendmaken dat de Amerikaanse ambassade in Israël verplaatst zal worden van Tel Aviv naar Jeruzalem. Waarom is dit zo’n omstreden besluit? Drie redenen.

Door: Theo Koelé 6 december 2017

  1. Jeruzalem vormt het hart van het conflict tussen Israël en de Palestijnen

Afgelopen zomer nog braken er rellen uit toen Israël extra veiligheidsmaatregelen nam rondom de Al Aqsa-moskee, een islamitisch heiligdom op de Tempelberg – door Arabieren Haram al-Sharif genoemd. Pas toen Israël de omstreden detectiepoortjes en camera’s verwijderde, keerde de rust terug. Begin deze eeuw luidde een bezoek van de Israëlische politicus Ariel Sharon aan de Tempelberg de bloedige Tweede Intifada (Palestijnse volksopstand) in. Religie en nationalisme zijn een brisante combinatie. De Palestijnen zien het oostelijk deel van Jeruzalem, waar de Al Aqsa-moskee en de Rotskoepel staan, als toekomstige hoofdstad van een eigen staat. Maar Israël beschouwt heel Jeruzalem als ‘eeuwige, ongedeelde hoofdstad’ van de Joodse staat

  1. Traditionele rol van VS als bemiddelaar staat op het spel

Met de erkenning van Jeruzalem als Israëlische hoofdstad door Trump staat de traditionele rol van de Verenigde Staten als bemiddelaar op het spel. In de ogen van de Palestijnen hebben de Amerikanen partij gekozen. Daardoor zijn ze hun geloofwaardigheid kwijt. Mogelijk is het zelfs het einde van het vredesproces, zei een woordvoerder van de Palestijnse president Mahmoud Abbas. Abbas had gehoopt dat Trump het vastgelopen vredesproces nieuw leven zou inblazen. Aan het begin van zijn ambtstermijn zei Trump een ‘ultiem akkoord’ tussen Israël en de Palestijnen voor mogelijk te houden. Maar zelfs de contouren van een Amerikaans plan zijn de afgelopen maanden niet duidelijk geworden. Een rol voor Europese landen als bemiddelaar wordt door Israël afgewezen.

  1. De betrekkingen met Arabische landen worden op scherp gezet

Trump heeft de bestrijding van ‘islamitisch terrorisme’ verheven tot prioriteit van zijn presidentschap. Daarvoor heeft hij de steun nodig van landen als Irak, Egypte en Saoedie-Arabië. Die landen hebben Trump de afgelopen dagen gewaarschuwd niet tot erkenning van Jeruzalem over te gaan, op straffe van oplopende spanningen in de regio. De regering-Trump probeerde juist de banden met Arabische landen aan te halen. Washington ziet met name Saoedie-Arabië als tegenwicht voor Iran, dat in de ogen van de Amerikaanse president (en de Israëlische regering) een kernmacht-in-wording en sponsor van terrorisme is. Hoewel Arabische landen voornamelijk een lippendienst hebben bewezen aan ‘de Palestijnse zaak’, verenigt Trump die landen nu achter het onderdrukte ‘broedervolk’.


Washington dreigt met sluiting PLO-kantoor

ANP/Tynke Landsmeer 

De Amerikaanse regering heeft gedreigd het kantoor van de Palestijnse organisatie PLO in Washington te zullen sluiten, omdat de Palestijnen het Internationale Strafhof (ICC) in Den Haag proberen te bewegen onderzoek te doen naar vermeende oorlogsmisdaden door Israël.

De Palestijnse tophandelaar Saeb Erekat zei dat hij daarover zaterdag een brief heeft ontvangen van het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken. Volgens Erekat voert de Israëlische regering-Netanyahu flinke druk uit op de regering van Donald Trump.

De Palestijnse Autoriteit is ontzet over de aankondiging van de Amerikaanse regering dat het kantoor mogelijk dicht moet. De Palestijnen dreigen nu om in dat geval alle communicatie met Washington te beëindigen.

Gevaar voor vredesproces

Erekat noemt het Amerikaanse voornemen onacceptabel en een ondermijning van de toch al moeizame vredesonderhandelingen. Ook de Palestijnse president Abbas spreekt van ‘gevaarlijke gevolgen voor het vredesproces’.

De PLO moet elke zes maanden de vergunning vernieuwen om het bureau in de Amerikaanse hoofdstad open te houden. Komt er geen verlenging, dan is dat voor het eerst sinds de jaren 80. President Trump heeft 90 dagen de tijd om een definitieve beslissing te nemen.


Israël knevelt kritische kunstenaars.

De Israëlische overheid neemt maatregelen tegen kritische en Arabisch-lsraëlische kunstenaars. Dat leidt tot protesten.

Door onze medewerker Itai Mol, NRC 10/10-2017

JAFFA. De vrijheid van meningsuiting in Israël is serieus in het geding, om te beginnen voor Arabisch-lsraëlische kunstenaars die zich zoals hij identificeren als Palestijns.
Dat zegt de Israëlische acteur Mo-rad Hassan, na een kort optreden vorige week tijdens een manifestatie voor de vrijheid van meningsuiting in Jaffa, waarin hij op kluchtige wijze de Israëlische minister van Cultuur Miri Regev belachelijk maakte.


Hipsters, baarden, martelaren

Journaliste Anna Krijger gaat  op zoek naar kleine persoonlijke verhalen die samen een rijk en genuanceerd beeld geven van het hedendaagse Israël en de Palestijnse gebieden. Ze ontmoet een homoseksuele Palestijn in Tel Aviv, een atheïst in de Gazastrook, een koloniste met een wijnmakerij op de Westelijke Jordaanoever en tal van andere joden, moslims en christenen die allemaal hun eigen visie hebben op het conflict en de bezetting.

Anna Krijger wisselt de beschrijvingen van grote actuele gebeurtenissen, zoals de nasleep van de Gazaoorlog van 2014 en de golf van aanslagen in Jeruzalem en op de Westelijke Jordaanoever, af met persoonlijke anekdotes. Hoe is het om als journalist en vrouw in het Midden-Oosten te leven? Hoe ervaar je het meest omstreden conflict ter wereld als betrokken buitenstaander?

Luister ook op NPO Radio 1 Bureau Buitenland

Afrika

Wit Rusland

Jongeren en ouderen in Wit-Rusland willen hetzelfde: géén oorlog
De Russische tanks komen, blijven ze ook?

Het zijn maar oefeningen, maar de tanks en straaljagers zijn echt.Ze stuiven over Wit-Russisch grondgebied. Ouderen denken aan 1945 en de Sovjet-tijd. Jongeren aan Oekraïne. Allen willen vooral één ding: geen oorlog.

Door: Tom Vennink 18 september 2017, 22:16
De ontploffingen van Russische granaten klinken steeds dichterbij in Vejsjnoria, een gebied in het noorden van Wit-Rusland dat overgenomen is door separatisten. Rebellen met machinegeweren, gekregen van het Westen, turen nerveus over de aardappelvelden. De Russische tanks en straaljagers kunnen ieder moment opdoemen – Moskou is Wit-Rusland te hulp geschoten om de pro-westerse separatisten te verslaan.

De inwoners van Vejsjnoria weten wel: het is maar een script van militaire oefeningen door het Wit-Russische en het Russische leger. Maar de honderden Russische tanks en tientallen straaljagers zijn echt, en ze stuiven deze week over Wit-Russisch grondgebied. Wat vinden de Wit-Russen daarvan?
Russen in Wit-Rusland

Jekaterina

Loepatsj, 21 jaar, heeft haar paspoort al moeten tonen aan gewapende mannen met helmen toen ze door Glybokaje liep – het stadje van haar ouders. Ze mag een week lang de straat niet op tussen tien uur ’s avonds en zes uur ’s morgens: er geldt een avondklok. Wil ze de stad in of uit, zoals vandaag, nu ze haar oma gaat helpen met aardappelen rooien, dan moet ze door checkpoints met wegversperringen, prikkeldraad en ja, ook daar staan mannen met machinegeweren in de aanslag.

Oekraïne

Europa

ZO Azië

Jemen